English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

M. Rabiej

Zastosowanie optymalizacji wielokryterialnej do wyznaczania stopnia krystaliczności

polimerów semikrystalicznych

Polimery 2003, nr 4, 288


Streszczenie

Opracowano sposób modyfikacji metody Hindeleha–Johnsona wyznaczania stopnia krystaliczności (SK) polimerów umożliwiający znaczną poprawę jej jednoznaczności. W procedurze rozkładu rentgenowskich krzywych dyfrakcyjnych na piki krystaliczne i składową amorficzną wprowadzono, obok kryterium najlepszego dopasowania krzywej teoretycznej i doświadczalnej, dodatkowe kryterium związane z profilem składowej amorficznej. Oprócz dwóch klasycznych metod optymalizacji Powella i Rosenbrocka zastosowano nowe wielokryterialne procedury optymalizacyjne (system hybrydowy) wykorzystujące algorytmy genetyczne, które są mniej wrażliwe na wybór warunków początkowych. Pozwoliło to na uzyskanie znacznie bardziej jednoznacznych i wiarygodnych rozwiązań. Porównano wyniki rozkładu krzywych dyfrakcyjnych próbek poli(tereftalanu etylenu) i polipropylenu za pomocą tych trzech wspomnianych metod, a także przedstawiono analizę statystyczną dotyczącą uzyskanych liczbowych wartości SK. Rozrzut tych wartości w przypadku optymalizacji wielokryterialnej jest znaczme węższy niż w klasycznych metodach optymalizacji.


Słowa kluczowe: polimery semikrystaliczne, stopień krystaliczności, rozkład rentgenowskich krzywych dyfrakcyjnych, klasyczne metody optymalizacji, optymalizacja wielokryterialna w systemie hybrydowym, analiza statystyczna wyników
M. Rabiej (779.3 KB)
Zastosowanie optymalizacji wielokryterialnej do wyznaczania stopnia krystaliczności polimerów semikrystalicznych