English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

B. Samujło

Wpływ rodzaju antypirenu i środka ślizgowego na skuteczność uniepalniania

polietylenu średniej gęstości

Polimery 2004, nr 3, 191


Streszczenie

Zbadano wpływ (wyrażony wartością wskaźnika tlenowego – OI) wybranych handlowych antypirenów bezhalogenowych (wodorotlenku magnezu i dwóch typów wodorotlenku glinu) oraz trzech pomocniczych środków ślizgowych na odporność na zapłon i spalanie wytłaczanego polietylenu średniej gęstości (PE-MD). Scharakteryzowano zależności występujące pomiędzy wskaźnikiem tlenowym (OI), związanym z OI ciepłem spalania (Csp) oraz odpornością na żarzenie (charakteryzowaną wartością lz), a rodzajem i stężeniem antypirenu (50-60% mas.) oraz środka ślizgowego. Stwierdzono, że największą skutecznością działania uniepalniającego charakteryzuje się wodorotlenek magnezu ,,FR-20" (C), mniejszą, kolejno, wodorotlenek glinu typu „Martinal OL-107c” (B) oraz typu „JHK-M10” (A). Uzyskane wyniki umożliwiają zaliczenie badanych układów do grupy materiałów trudno zapalnych lub nawet samogasnących.


Słowa kluczowe: antypireny bezhalogenowe, środki ślizgowe, polietylen średniej gestości, odporność na spalanie, wskaźnik tlenowy, odporność na żarzenie

B. Samujło (776.1 KB)
Wpływ rodzaju antypirenu i środka ślizgowego na skuteczność uniepalniania polietylenu średniej gęstości