English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

W. M. Rzymski, B. Wolska

Struktura fizyczna i topologia sieci przestrzennych elastomerów

Polimery 2003, nr 4, 246


Streszczenie

Opracowanie przeglądowe (oparte na danych z literatury oraz wynikach badań własnych), w którym przedyskutowano dwie grupy wybranych modeli sieci elastomerów. Modele pierwszej grupy — statystycznej teorii elastyczności, Mooney'a–Riylina, z ograniczoną fluktuacją węzłów, rurowy Heinricha, Straubego i Helmisa oraz Tschoegla wykorzystują proste eksperymentalnie pomiary zależności naprężenie – odkształcenie. Określone z wykorzystaniem tych modeli stężenie chemicznych węzłów sieci Nc oraz wydajność usieciowania (Ec) NR i IR nadtlenkiem kumylu (DCP) są jednak znacznie większe (Ec = 2,6–4,8 usieciowanego meru na cząsteczkę nadtlenku) niż wartości wynikające z uznanego mechanizmu sieciowania tych elastomerów nadtlenkiem (Ect = 2). W drugiej grupie modeli — wg Charlesby'ego–Pinnera (w odniesieniu do kauczuku o Mw,/Mn ≈ 2) oraz Langley'a i Pearsona (dowolna wartość Mw,/Mn) – do analizy konieczne jest wykonanie pracochłonnych oznaczań zawartości zolu oraz ciężaru cząsteczkowego i polidyspersyjności kauczuku przed usieciowaniem, natomiast wyznaczone w ten sposób wartości Nc, i Ec, w przypadku sieciowania NR i IR za pomocą DCP (Ec = 1,8–2,0) są zgodne z wartościami teoretycznymi. Metody te można polecać do kompleksowej analizy struktury fizycznej i topologii sieci. W sieciach przestrzennych elastomerów, obok węzłów chemicznych, występują trwałe węzły topologiczne. Ich udział w ogólnej liczbie węzłów sieci osiąga nawet 80%, jeżeli stopień usieciowania chemicznego jest niewielki.


Słowa kluczowe: sieć przestrzenna elastomerów, węzły chemiczne i topologiczne, splątania łańcuchów, porównanie modeli sieci, wydajność sieciowania

W. M. Rzymski, B. Wolska (885.7 KB)
Struktura fizyczna i topologia sieci przestrzennych elastomerów