English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

K. Pielichowski, A. Leszczyńska

Nanokompozyty polioksymetylenu z montmorylonitem – badania wstępne
Polimery 2006, nr 2, 143


Streszczenie

Nanokompozyty polioksymetylenu (POM) i montmorylonitu (MMT) organofilizowanego za pomocą związków powierzchniowo czynnych typu amin czwartorzędowych (tabela 1) otrzymano metodą homogenizacji w stopionej fazie polimeru (rys. 1). Scharakteryzowano je metodami szerokokątowej dyfrakcji rentgenowskiej (WAXD, rys. 2), skaningowej mikroskopii elektronowej (SEM, rys. 3 i 4), różnicowej kalorymetrii skaningowej (DSC, tabela 2) i analizy termograwimetrycznej (TGA, rys. 8 i 9 i tabela 3) oraz na podstawie testów wytrzymałościowych (rys. 5-7). Wyniki badań strukturalnych świadczą o występowaniu złożonej struktury tych materiałów zawierających zarówno eksfoliowane warstwy MMT, jak i nieinterkalowane pakiety warstw organofilizowanego glinokrzemianu. Dodatek tego ostatniego wywołuje istotne zmiany w budowie krystalicznej POM, zmieniając mechanizm zarodkowania. Nanokompozyty POM z organofilizowanym MMT wykazują zwiększoną wytrzymałość mechaniczną, przy czym w przypadku kompozycji charakteryzującej się największym stopniem homogenizacji obserwowano jednoczesny wzrost wartości wydłużenia przy zerwaniu, w odróżnieniu od mikrokompozytu z niemodyfikowanym MMT, gdzie zwiększonej wytrzymałości mechanicznej towarzyszy zmniejszenie wydłużenia przy zerwaniu. Typ związku amoniowego zastosowanego do modyfikacji MMT wywiera wyraźny wpływ na właściwości mechaniczne i stabilność termiczną kompozytów.


Słowa kluczowe: polioksymetylen, montmorylonit, organofilizacja, nanokompozyty, struktura, właściwości


e-mail: kpielich@usk.pk.edu.pl


K. Pielichowski, A. Leszczyńska (175.2 KB)
Nanokompozyty polioksymetylenu z montmorylonitem - badania wstępne