English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

J. Pielichowski, M. Marek, A. Prociak

Możliwości wykorzystania gliceryny w doborze składu piankowych układów poliuretanowych

Polimery 2005, nr 10, 723


DOI: dx.doi.org/10.14314/polimery.2005.723


Streszczenie

Opisano sposób otrzymywania polioli na podstawie oleju sojowego metodą dwuetapową, z zastosowaniem gliceryny bądź glikolu etylenowego jako donorów atomu wodoru w reakcji otwarcia pierścieni epoksydowych. Na pierwszym etapie nienasycone kwasy tłuszczowe poddawano reakcjom utleniania pod wpływem układu kwas octowy/nadtlenek wodoru w celu uzyskania pochodnych epoksydowych. Następnie przeprowadzano otwarcie pierścieni epoksydowych jednym z dwóch wymienionych donorów. Określono właściwości chemiczne i fizykochemiczne otrzymanych polioli sojowych, które zastosowano w układach do wytwarzania sztywnych pianek poliuretanowych (PUR). Porównano przebieg spieniania (czasy startu, żelowania i suchego lica) badanych układów PUR oraz właściwości użytkowe (gęstość, współczynnik przewodzenia ciepła, zawartość komórek zamkniętych, wytrzymałość na ściskanie) trzech rodzajów pianek - porównawczej (z zastosowaniem handlowych polioli) i dwóch uzyskanych z kompozycji, w których 50% składników poliolowych stanowił poliol sojowy otrzymany z udziałem gliceryny lub glikolu etylenowego. Pianka z udziałem gliceryny jest wyraźnie lepsza pod względem cech użytkowych od pianki z glikolem etylenowym i niemal nie ustępuje piance porównawczej. Wyniki pracy ukazują możliwy kierunek wykorzystania gliceryny uzyskiwanej jako produkt uboczny w produkcji biopaliw.


Słowa kluczowe: gliceryna, poliole sojowe, epoksydowanie, sztywna pianka poliuretanowa, właściwości użytkowe
J. Pielichowski, M. Marek, A. Prociak (132.4 KB)
Możliwości wykorzystania gliceryny w doborze składu piankowych układów poliuretanowych