English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

J. Łukaszczyk, P. Jelonek, B. Trzebicka

Synteza blokowych kopolimerów węglan trimetylenu/ε-kaprolakton na drodze sprzęgania

diizocyjanianami odpowiednich poliestroli
Polimery 2008, nr 6, 433


Streszczenie

Zsyntetyzowano szereg różniących się ciężarem cząsteczkowym blokowych kopolimerów ε-kaprolaktonu (CL) z węglanem trimetylenu (TMC) [poli(ε-CL-b-TMC]. Produkty otrzymywano metodą sprzęgania odpowiednich poliestrodioli diizocyjanianami [diizocyjanianem heksametylenu (HDI), 4,4'-diizocyjanianem dicykloheksylometanu (CHMDI) bądź diizocyjanianem izoforonu (IPDI)] wobec laurynianu dibutylocyny (DBTL) jako katalizatora. W syntezach używano handlowego poli(ε-kaprolaktonu) (PCLdiolu) oraz poli(węglanu trimetylenu) (PTMC) z hydroksylowymi grupami końcowymi, uzyskanego w ramach prac własnych w procesie polimeryzacji koordynacyjnej katalizowanej 2-etyloheksanianem cyny (SnOct2) i inicjowanej glikolem trietylenowym (TEG) [równanie (1)]. Zastosowanie HDI pozwoliło na uzyskanie kopolimeru o największym ciężarze cząsteczkowym, zaobserwowano jednak przy tym tworzenie się produktów nierozpuszczalnych. W przypadku syntez prowadzonych przy użyciu CHMDI i IPDI nierozpuszczalne produkty nie powstawały, ale otrzymane kopolimery miały mniejsze ciężary cząsteczkowe. Na termogramach DSC badanych kopolimerów zaznacza się obecność dwóch przemian termicznych: zeszklenia (Tg) - związanej z fragmentem PTMC i topnienia (Tm) pochodzącej od fragmentu PCL. Wyniki te nie pozwalają jednak na jednoznaczne ustalenie stopnia wzajemnej mieszalności obydwu bloków. Budowę chemiczną produktów pośrednich i końcowych potwierdzono metodami 1H NMR, 13C NMR oraz IR. Podano też wyniki oznaczania ich ciężarów cząsteczkowych a także polidyspersyjności.


Słowa kluczowe: kopolimery blokowe, poli(ε-kaprolakton), poli(węglan trimetylenu), sprzęganie diizocyjanianami, budowa chemiczna


J. Łukaszczyk, P. Jelonek, B. Trzebicka (143 KB)
Synteza blokowych kopolimerów węglan trimetylenu/ε-kaprolakton na drodze sprzęgania diizocyjanianami odpowiednich poliestroli