English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

Ch. L. Hébette, J. A. Delcour, M. H. J. Koch, K. Booten, H. L. Reynaers

Krystalizacja i topnienie inuliny badane techniką małokątowego rozpraszania

promieniowania rentgenowskiego (SAXS) (j. ang.)

Polimery 2011, nr 9, 645


Streszczenie

Krystalizowany ze stężonych roztworów biopolimer inulinowy [wzór (I)] wykazuje makro- i mikromorfologię analogiczną do morfologii krystalicznych polimerów syntetycznych, krystalizowanych w podobnych warunkach. Płytkowy charakter kryształów inuliny potwierdza zarówno mikroskopia optyczna (rys. 3, 4), jak i elektronowa (rys. 5). Kryształy te zwane lamelami krystalicznymi tworzą, tzw. stosy lamelarne (rys. 6), a te z kolei kuliste agregaty – sferolity bądź aksjality. Morfologię kryształów inuliny badano metodą SAXS (rys. 7, 8), stwierdzając, że grubość płytek zależy od warunków krystalizacji (chłodzenia i topnienia izotermicznego bądź dynamicznego). Na podstawie krzywych topnienia skrystalizowanej ze stężonego roztworu polidyspersyjnej inuliny, można wyjaśnić występowanie cienkich płytek krystalicznych o mniejszej stabilności termicznej (endotermy I i II) wraz z grubszymi lamelami, złożonymi z dłuższych łańcuchów, o wyższej temperaturze topnienia (endotermy III i IV). Te ostatnie wykazują tendencję do zagęszczania (tworzenia agregatów) w procesie rekrystalizacji lub w wyniku reorganizacji struktury łańcuchów stałej inuliny. W szerokim zakresie mas molowych, właściwych dla badanych próbek, i w różnych warunkach krystalizacji obserwujemy frakcjonowanie i częściowe pokrywanie się stosów lamelarnych krystalitów z różną wartością lc (średniej lamelarnej grubości) i różną stabilnością cieplną. Przedstawione wyniki są podstawą do stwierdzenia semikrystalicznej struktury żeli inuliny.


Słowa kluczowe: inulina, biopolimery, SAXS, krystalizacja, topnienie


e-mail: harry.reynaers@chem.kuleuven.be


Ch. L. Hébette, J. A. Delcour, M. H. J. Koch, K. Booten, H. L. Reynaers

Krystalizacja i topnienie inuliny badane techniką małokątowego rozpraszania promieniowania rentgenowskiego (SAXS) (j. ang.)