English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

F. Guida-Pietrasanta

Silikony „hybrydowe” – przegląd fluorowanych i niefluorowanych siloksanów

polisilalkilenowych lub polisilarylenowych

Polimery 2006, nr 2, 104


Streszczenie

W artykule przeglądowym przedstawiono główne metody syntezy siloksanów polisilalkilenowych lub polisilarylenowych zwanych silikonami "hybrydowymi”. Szczegółowo opisano dwie drogi syntezy: polikondensację zsyntetyzowanych α,ω-bissilanoli (schematy A, C-P) i polihydrosililowanie α,ω-dienów przez α,ω-dihydrooligosiloksany (schematy B, Q-V). Omówiona nowa klasa polisiloksanów była zaprojektowana by zapobiegać depolimeryzacji, której ulegają klasyczne polisiloksany w średniej lub wysokiej temperaturze i w środowisku kwaśnym i zasadowym. Elastomery otrzymane w reakcji sieciowania tych nieorganiczno-organicznych polimerów hybrydowych charakteryzują się wysoką stabilnością termiczną pozwalającą na ich stosowanie w szerokim zakresie temperatur. Właściwy dobór łańcucha głównego i łańcuchów bocznych polimeru umożliwia uzyskanie materiałów o specyficznych właściwościach kwalifikujących je do używania w obszarze zaawansowanych technologii (kosmicznej, wojskowej, komputerowej, itp.).


Słowa kluczowe: siloksany polisilalkilenowe, siloksany polisilarylenowe, polikarbosiloksany, fluorowane polisiloksany, hydrosililowanie, polikondensacja


F. Guida-Pietrasanta (188 KB)
Silikony „hybrydowe” - przegląd fluorowanych i niefluorowanych siloksanów polisilalkilenowych lub polisilarylenowych