English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

Ch. Gravalidis, S. Logothetidis

Badanie powierzchni politetrafluoroetylenu metodą rozpraszania

promieniowania rentgenowskiego (j. ang)
Polimery 2006, nr 5, 359


Streszczenie

Przedstawiono teoretyczne podstawy wykorzystywanej metody, ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania promieniowania Rtg z charakteryzowanymi powierzchniami. Przedmiotem badań były powierzchnie niewygrzewanych i wygrzewanych (w temp. do 350°C, w obojętnej atmosferze) próbek politetrafluoroetylenu (PTFE). Stosując dwa warianty wymienionej w tytule metody rozproszeniowej (X-Ray Diffuse Scattering - XDS), mianowicie XDS Longitudinal Scans i XDS Rocking Scans, oceniono wpływ wygrzewania oraz regulowanej szybkości nanoszenia ilości naniesionej próbki na szorstkość powierzchni (σ), wymiary cząstek, długość korelacyjną (ξ) i współczynnik Hursta (h) (rys. 1-4, tabela 1). Ustalono, że wygrzewanie powoduje zmniejszenie cząstek, przy czym w przypadku próbek niewygrzewanych wymiary cząstek maleją liniowo wraz ze zwiększaniem ilości materiału (szybkości nanoszenia), a w odniesieniu do próbek wygrzewanych zależność ta wykazuje maksimum (rys. 2). Szorstkość wygrzewanych próbek nie zależy od szybkości nanoszenia (tabela 1) i jest niewielka (stałe i małe wartości σ oraz h).


Słowa kluczowe: politetrafluoroetylen, rozpraszanie promieniowania rentgenowskiego, ocena powierzchni, szorstkość, wymiary cząstek


e-mail: logot@auth.gr


Ch. Gravalidis, S. Logothetidis (238.8 KB)
Badanie powierzchni politetrafluoroetylenu metodą rozpraszania promieniowania rentgenowskiego (j. ang)