English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

J. Chłopek

Wpływ naprężeń i środowiska biologicznego na trwałość implantów polimerowych

Polimery 2005, nr 3, 182


DOI: dx.doi.org/10.14314/polimery.2005.182


Streszczenie

Przedstawiono wyniki badań trwałości bioinertnego polisulfonu (PSU) i jego kompozytów zawierających 15% włókien węglowych krótkich, przypadkowo zorientowanych (PSU + CF MD) lub 40% włókien długich, zorientowanych jednokierunkowo (PSU + CF 1D). Określono wpływ obecności, orientacji i długości oraz udziału objętościowego włókien węglowych na właściwości mechaniczne kompozytów. Materiały poddawano próbie pełzania na sucho i w warunkach in vitro (w płynie Ringera) pod działaniem zmiennego naprężenia (10-4000 MPa) bądź bez naprężenia (inkubacja), po czym badano zmianę ich właściwości mechanicznych i dokonywano obserwacji przełomów powierzchni metodą SEM, a także pomiaru wytrzymałości na międzywarstwowe ścinanie (ILSS). Za pomocą wyznaczenia temperatury zeszklenia (Tg) metodą DSC próbowano wyjaśnić zaobserwowane zmiany struktury i właściwości mechanicznych. Na podstawie prób pełzania w warunkach in vitro określono wytrzymałość długotrwałą (sd) oraz wartości dopuszczalnych (maksymalnych) obciążeń (smaks.) badanych materiałów w odniesieniu do założonych czasów zespalania tkanki kostnej. Stwierdzono, że w warunkach długotrwałych obciążeń działających w środowisku biologicznym PSU i jego kompozyty bioresorbowalne mogą pracować bezpiecznie na poziomie 30-40% wyjściowej wytrzymałości, w czasie wymaganym do zrostu kostnego. Wprowadzenie do polimeru włókien węglowych pozwala na poddanie implantu znacznym obciążeniom, przyspiesza jednak proces degradacji w środowisku płynów ustrojowych.


Słowa kluczowe: polisulfon, kompozyty, włókna węglowe, implanty, pełzanie, trwałość


J. Chłopek (239.5 KB)
Wpływ naprężeń i środowiska biologicznego na trwałość implantów polimerowych