English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

P. Adamczyk, A. Sikorski

Wpływ architektury łańcucha na adsorpcję cząsteczek polimeru

na powierzchni ciała stałego (j. ang.)
Polimery 2010, nr 7-8, 512


DOI: dx.doi.org/10.14314/polimery.2010.512

Streszczenie
Za pomocą symulacji komputerowej metodą Monte Carlo (wykorzystano algorytm Verdiera-Stockmayera) przeprowadzono badania właściwości zaadsorbowanych łańcuchów polimerowych. Makrocząsteczki modelowano korzystając z uproszczonych modeli, w których rzeczywisty nieprzecinający się łańcuch był przybliżony sekwencją jednakowych segmentów. Założono, że modelowe łańcuchy tworzą pseudo-krystaliczną sieć regularną. Polimery umieszczono w szczelinie, której ściany oddziałują potencjałem przyciągającym na segmenty łańcucha. Zbadano trzy modele makrocząsteczek o różnej architekturze wewnętrznej: łańcuchy liniowe oraz gwiaździście rozgałęzione zawierające 3 lub 4 ramiona. Zbadano wpływ podstawowych parametrów układu na strukturę zaadsorbowanych łańcuchów. Wykazano, że łańcuchy w temperaturach wyższych (słaba adsorpcja) skalują się jak trójwymiarowe, a w niższych (silna adsorpcja) jak dwuwymiarowe, i to niezależnie od architektury łańcucha. Wyznaczono parametry przejścia słaba adsorpcja → silna adsorpcja oraz pokazano, że zwłaszcza w przypadku silnej adsorpcji, struktura zaadsorbowanej warstwy polimerowej słabo zależy od architektury łańcucha.


Słowa kluczowe: adsorpcja polimerów, metoda Monte Carlo, modele sieciowe, polimery rozgałęzione


e-mail: sikorski@chem.uw.edu.pl


P. Adamczyk, A. Sikorski (812.1 KB)
Wpływ architektury łańcucha na adsorpcję cząsteczek polimeru na powierzchni ciała stałego (j. ang.)