English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

E. Makarewicz, I. Shyychuk, K. Mroczyńska

Zmiany strukturalne w plastizolach z poli(chlorku winylu) po ich żelowaniu

Polimery 2016, nr 7-8, 528


DOI: dx.doi.org/10.14314/polimery.2016.528

Streszczenie
Wytworzono plastizole z czterech rodzajów emulsyjnego poli(chlorku winylu) (PVC): PVC E-68, Pevikon P-682, Slovinyl EP-702, Vestolit B-7021 Ultra i plastyfikatorów: ftalanu di-2-etyloheksylowego (DOP), estru diizononylowego kwasu 1,2-cykloheksanodikarboksylowego (Hexamoll DINCH), dibenzoesanu glikolu dipropylowego (S-9100) i adypinianu dioktylowego (DOA), które następnie żelowano w temp. 140 °C lub 160 °C. Za pomocą mikroskopu konfokalnego określano morfologię i wymiary ziaren proszkowych polimerów. Rejestrowano widma w podczerwieni zżelowanych plastizoli. Metodami analizy termograwimetrycznej badano też ich odporność termiczną w atmosferze powietrza. Określono wpływ procesów destrukcji przebiegających podczas żelowania plastizoli PVC na wartości temperatury: początku rozkładu, maksymalnej szybkości rozkładu i końca rozkładu poli(chlorku winylu). Stwierdzono, że zmiany zachodzące w błonach otrzymanych w wyniku zżelowania plastizoli zależą w istotnym stopniu od rodzaju poli(chlorku winylu), w mniejszym zaś od rodzaju plastyfikatora.
Słowa kluczowe: poli(chlorek winylu), plastizole, destrukcja termiczna
e-mail: makar@utp.edu.pl
E. Makarewicz, I. Shyychuk, K. Mroczyńska (842.1 KB)
Zmiany strukturalne w plastizolach z poli(chlorku winylu) po ich żelowaniu