English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

D. Chlebosz, Ł. Janasz, W. Pisula, A. Kiersnowski

Wpływ struktury poli(3-heksylotiofenu) i jego mieszanin na właściwości
organicznych tranzystorów polowych – krótki przegląd (j.ang.)

Polimery 2016, nr 6, 433


DOI: dx.doi.org/10.14314/polimery.2016.433

Streszczenie
Poli(3-heksylotiofen) (P3HT) to semikrystaliczny polimer, charakteryzujący się przewodnictwem dziurowym (typu p), dzięki czemu jest stosowany w aktywnych warstwach organicznych tranzystorów polowych (ang. Organic Field-Effect Transistor, OFET). Badania prowadzone w ciągu ostatnich lat wykazały, że mieszanie P3HT z poliaromatycznymi substancjami małocząsteczkowymi może powodować zwiększenie ruchliwości nośników ładunku (dziur) w warstwie aktywnej OFET. Zastosowanie dwufazowych mieszanin P3HT z małocząsteczkowymi substancjami o przewodnictwie typu n (np. pochodnymi perylenodiimidów) umożliwia otrzymanie tranzystorów ambipolarnych, które można wykorzystać m.in. do wytworzenia układów komplementarnych. Niezależnie od rodzaju urządzenia – unipolarnego lub ambipolarnego – transport nośników ładunku zależy od właściwości użytych substancji oraz struktury krystalicznej i morfologii (nanostruktury) mieszanin. W niniejszej pracy, na podstawie przeglądu literatury, omówiono strukturę krystaliczną i morfologię przykładowych mieszanin P3HT. Ponadto, przedyskutowano relacje pomiędzy cechami strukturalnymi cienkich filmów otrzymanych z P3HT i jego mieszanin a właściwościami OFET.
Słowa kluczowe: poli(3-heksylotiofen) (P3HT), mieszaniny polimerowe, organiczne tranzystory cienkowarstwowe
e-mail: adam.kiersnowski@pwr.edu.pl
D. Chlebosz, Ł. Janasz, W. Pisula, A. Kiersnowski (1.34 MB)
Wpływ struktury poli(3-heksylotiofenu) i jego mieszanin na właściwości organicznych tranzystorów polowych – krótki przegląd (j.ang.)