English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

M. Rutkowska, K. Krasowska, A. Heimowska, I. Steinka

Wpływ modyfikacji poli(ε-kaprolaktonu) na jego biodegradację w warunkach naturalnych

Polimery 2002, nr 4, 262


Streszczenie

Oceniono wpływ różnych modyfikatorów i dodatków procesowych na szybkość biodegradacji poli(ε-kaprolaktonu) (PCL) w warunkach naturalnych — w kompoście z osadem czynnym i w wodzie morskiej. Badania obejmowały PCL modyfikowany skrobią, kredą albo dodatkami procesowymi, czyli poli(akrylanem etylenowo-butylowym) (EBA) z utleniaczem lub układem Master Batch (MB) składającym się z PE-LD oraz amidów kwasu erukowego i kwasu oleinowego. W toku biodegradacji kontrolowano charakterystyczne parametry obu środowisk. Stopień biodegradacji PCL oceniano na podstawie zmian masy, granicznej liczby lepkościowej, naprężenia zrywającego, charakteru struktury powierzchni i krystaliczności. Potwierdzono podatność PCL na rozkład biologiczny pod wpływem makro- i mikroorganizmów obecnych w środowisku naturalnym. Biodegradacja niemodyfikowanego PCL trwała 6 tygodni w kompoście i 7 tygodni w wodzie morskiej. Dodatek kredy nie wpływał na szybkość biodegradacji PCL, a wprowadzanie skrobi przyspieszało ten proces. Modyfikacja PCL dodatkami procesowymi zmniejszała wrażliwość na atak mikroorganizmów bytujących w środowisku naturalnym, przedłużając tym samym proces biodegradacji. Obserwacje mikroskopowe i pomiary metodą DSC ujawniły dwuetapowy przebieg degradacji enzymatycznej PCL, zgodnie z którym najpierw degradacji ulega faza amorficzna, a następnie faza krystaliczna polimeru.


Słowa kluczowe: poli(ε-kaprolakton), biodegradacja, kompost z osadem czynnym, woda morska, modyfikacja, dwuetapowy przebieg degradacji

M. Rutkowska, K. Krasowska, A. Heimowska, I. Steinka (1.24 MB)
Wpływ modyfikacji poli(ε-kaprolaktonu) na jego biodegradację w warunkach naturalnych