English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

A. Prociak, J. Pielichowski, M. Modesti, F. Simioni, M. Checchin

Wpływ fosforowych opóźniaczy palenia na zachowanie się w płomieniu sztywnych pianek

poliuretano­wych ekspandowanych pentanem (j. ang.)

Polimery 2001, nr 10, 692


Streszczenie

Metodami techniki manualnej i swobodnej ekspansji otrzymano pianki poliuretanowe na podstawie różnych ilości dwóch rozmaitych polioli (tabela 2), stosując jako opóźniacze palenia „Levagard TEP”, PFA i „Fyrol-6” (tabela 1). Wprowadzono, odpowiednio, takie ilości tych opóźniaczy, aby pianki zawierały 0,5-1,5% oraz dwukrotnie 1,0-3,0% mas. fosforu (tabela 3). Jako porofory zastosowano n-pentan i, pomocniczo, wodę. Mierzono gęstość pozorną, wytrzymalość na ściskanie (10%, w układach prostopadłym i równoległym), procentową zawartość porów zamkniętych, wskaźnik tlenowy i szybkość rozchodzenia się płomienia (tabela 3) oraz stabilność wymiarową pianek w temp. -27oC i +22oC (tabele 4 i 5). Odporność cieplną pianek badano termograwimetrycznie (TGA) w przedziale temperatury 30-450oC w atmosferze argonu. Zachowanie się pianek w płomieniu oceniano kalorymetrem stożkowym (ISO 5560) (tabele 6 i 7). Dodane opóźniacze z reguły zmniejszały wytrzymałość pianek na ściskanie oraz zwiększaly wskaźnik tlenowy (rys. 1). Najskuteczniejszym uniepalniaczem pod względem zdolności pianek do samogaśnięcia okazał się TEP. Dodatek „Fyrolu” pozwala na uzyskiwanie samogasnących pianek o dobrych właściwościach mechanicznych.


Słowa kluczowe: pianki poliuretanowe, fosforowe opóźniacze palenia, zachowanie się pianek w płomieniu, stabilność termiczna, właściwości mechaniczne

A. Prociak, J. Pielichowski, M. Modesti, F. Simioni, M. Checchin (219 KB)
Wplyw fosforowych opóźniaczy palenia na zachowanie się w płomieniu sztywnych pianek poliuretano-wych ekspandowanych pentanem