English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

A. Lis, J. Laska

Wpływ dodatku montmorylonitu oraz nanorurek węglowych na odporność termiczną

poli(metakrylanu metylu)

Polimery 2013, nr 6, 467


DOI: dx.doi.org/10.14314/polimery.2013.467

Streszczenie

Badano wpływ dodatku montmorylonitu sodowego (0,2; 1,0 lub 2,0 % mas.) bądź nanorurek węglowych (0,05 lub 0,5 % mas.): jednościennych (SWCNT) albo wielościennych, powierzchniowo sfunkcjonalizowanych grupami karboksylowymi (MWCNT-COOH), na właściwości termiczne nanokompozytów na osnowie poli(metakrylanu metylu) (PMMA). Polimeryzację PMMA prowadzono metodą suspensyjną lub blokową, a kompozyty wytwarzano wprowadzając nanododatki do polimeru: w toku polimeryzacji (in situ) albo do roztworu spolimeryzowanego PMMA (ex situ). Stosując analizę termograwimetryczną, derywacyjną analizę termograwimetryczną oraz różnicową kalorymetrię skaningową oceniono, że otrzymane kompozyty poli(metakrylanu metylu) z udziałem nanocząstek montmorylonitu sodowego lub nanorurek węglowych wykazują lepszą odporność cieplną niż czysty PMMA, a stopień poprawy stabilności termicznej zależy od zdyspergowania nanododatku w matrycy polimeru.


Słowa kluczowe: poli(metakrylan metylu), nanokompozyty, montmorylonit, nanorurki węglowe, analiza termiczna

e-mail: annal@agh.edu.pl

A. Lis, J. Laska (155.3 KB)
Wpływ dodatku montmorylonitu oraz nanorurek węglowych na odporność termiczną poli(metakrylanu metylu)