English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

M. Jurewicz

Uregulowania prawne wykorzystania nanotechnologii w produkcji materiałów
i wyrobów z tworzyw polimerowych przeznaczonych do kontaktu z żywnością

Polimery 2017, nr 2, 144


DOI: dx.doi.org/10.14314/polimery.2017.144

Streszczenie
Uregulowania prawne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu materiałów i wyrobów z tworzyw polimerowych przeznaczonych do kontaktu z żywnością, w tym szczegółowe wymogi odnoszące się do substancji w postaci nanomateriału stosowanych w produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw polimerowych, są zawarte w rozporządzeniu (UE) nr 10/2011. Obecnie w unijnym wykazie substancji dozwolonych do kontaktu z żywnością znajduje się siedem substancji w postaci nanomateriału: azotek tytanu (FCM 807), sadza (FCM 411), ditlenek krzemu (FCM 504), kaolin (FCM 410), kopolimer butadien/akrylan etylu/metakrylan metylu/styren usieciowany diwinylobenzenem (FCM 859), kopolimer butadien/akrylan etylu/metakrylan metylu/styren nieusieciowany (FCM 998) oraz kopolimer butadien/akrylan etylu/metakrylan metylu/styren usieciowany dimetakrylanem 1,3-butanodiolu (FCM 1043). W celu zminimalizowania zagrożenia związanego z ich stosowaniem nanomateriały te są objęte naukową oceną ryzyka (indywidualnie dla każdego przypadku) przeprowadzaną przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
Słowa kluczowe: prawo, nanotechnologia, opakowania żywności
e-mail: m.jurewicz@pb.edu.pl
M. Jurewicz (422.4 KB)
Uregulowania prawne wykorzystania nanotechnologii w produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw polimerowych przeznaczonych do kontaktu z żywnością