English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

J. Kozakiewicz, J. Przybylski, K. Sylwestrzak

Synteza i charakterystyka elastomerów poli(siloksano-uretanowych) zawierających segmenty poli(tlenkuetylenu)
– jako potencjalnych materiałów membranowych (j. ang.)

Polimery 2019, nr 2, 100


DOI: dx.doi.org/10.14314/polimery.2019.2.3

Streszczenie

W wyniku utwardzania na gorąco i następnie utwardzania promieniowaniem UV kompozycji prepolimerów poli(siloksano-uretanowych) (PSUR), o łańcuchach zakończonych ugrupowaniem NCO, i nienasyconych dioli, pełniących rolę przedłużaczy łańcucha, otrzymano membrany przewodzące przeznaczone do wykorzystania jako separatory w bateriach litowo-jonowych. Prepolimery PSUR zawierały segmenty polisiloksanowe (SIL) oraz segmenty pochodzące z poli(tlenku etylenu) (PEO). Sole litu w postaci roztworów w mieszaninie węglanu etylenu (EC) z węglanem dimetylu (DMC) wprowadzano do PSUR po utwardzeniu kompozycji (metoda „post-cure”) lub (w niektórych doświadczeniach) przed utwardzeniem kompozycji (metoda in situ). Zbadano wpływ parametrów strukturalnych (zawartość segmentów PEO, stosunek NCO/OH), a także warunków utwardzania i metody wprowadzania soli litu na właściwości mechaniczne, stopień spęcznienia i przewodnictwo właściwe membran. Strukturę nadcząsteczkową membran określono metodą skaningowej mikroskopii elektronowej ze spektroskopią dyspersji energii promieniowania rentgenowskiego (SEM/EDS). Wybrane membrany testowano jako separatory baterii litowo-jonowych.


Słowa kluczowe: silikono-uretany, poli(siloksano-uretany), utwardzanie UV, baterie litowo-jonowe

J. Kozakiewicz, J. Przybylski, K. Sylwestrzak (750.5 KB)
Synteza i charakterystyka elastomerów poli(siloksano-uretanowych) zawierających segmenty poli(tlenku etylenu) – jako potencjalnych materiałów membranowych (j. ang.)