English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

B. Świerz-Motysia

Radiacyjnie odporny plastyfikowany poli(chlorek winylu) do zastosowań medycznych (j. ang.)

Polimery 2003, nr 6, 434


Streszczenie

W związku z coraz powszechniej stosowaną metodą radiacyjnej sterylizacji materiałów medycznych omówiono wpływ promieniowania na właściwości kompozycji PVC. Opracowano synergistyczne (złożone ze stabilizatora i kostablilizatora) układy stabilizujące poprawiające odporność radiacyjną plastyfikowanego PVC (tabela 1). Zastosowano przy tym typowe stabilizatory termiczne (sole Ca/Zn wyższych kwasów tłuszczowych i epoksydowany olej sojowy), a jako kostabilizatory – związki zawierające grupy epoksydowe oraz amidowe (działające jako akceptory chlorowodoru i blokujące proces tworzenia się wiązań podwójnych) oraz grupy fenylowe (wyłapujące wolne rodniki). Stwierdzono, że opracowane kompozycje plastyfikowanego PVC o odpowiednim stosunku stabilizator/kostabilizator są odporne na działanie dawki promieniowania (25 kGy) skutecznie stosowanej do sterylizacji. Dawka ta nie zmienia wiaściwości mechanicznych kompozycji (tabela 2) oraz wymaganej w farmakopei charakterystyki chemicznej (poziomy zawartości substancji o właściwościach redukujących i związków organicznych w wyciągach wodnych, tabela 3, rys. lc i 2), jak również biologicznej (tabela 4) i nie powoduje niekorzystnej zmiany zabarwienia. Metodą przyspieszonego starzenia wykazano, że cechy te zostają zachowane w okresie dwuletniego przechowywania sterylizowanych wyrobów w temperaturze pokojowej.


Słowa kluczowe: plastyfikowany poli(chlorek winylu), sterylizacja radiacyjna materiałów medycznych, odporność na promieniowanie, kostabilizatory, właściwości chemiczne i biologiczne
B. Świerz-Motysia (733.7 KB)
Radiacyjnie odporny plastyfikowany poli(chlorek winylu) do zastosowań medycznych (j. ang.)