English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

A. Pawlak

Odkształcenie plastyczne i zjawisko kawitacji w polimerach częściowo krystalicznych badanych metodami rentgenowskimi (j. ang.)

Polimery 2014, nr 7-8, 533


DOI: dx.doi.org/10.14314/polimery.2014.533

Streszczenie

Artykuł stanowi przegląd literatury dotyczącej relacji pomiędzy zjawiskiem kawitacji a odkształceniem plastycznym polimerów. Zjawisko kawitacji, tzn. tworzenie się licznych nano- i mikrometrowych dziur (kawitacji) można obserwować w wielu polimerach częściowo krystalicznych, odkształcanych w temperaturze wyższej niż temperatura zeszklenia. Kawitacje pojawiają się wówczas, gdy wytrzymałość kryształów jest większa niż wytrzymałość fazy amorficznej. Oznacza to, że można wpływać na przebieg tego zjawiska w wyniku doboru odpowiednich warunków krystalizacji. Dłuższy czas krystalizacji sprzyja wzrostowi w polimerze grubszych i mniej zdefektowanych lameli, co oznacza, że podczas deformacji łatwiej się tworzą dziury w fazie amorficznej. Proces kawitacji zależy również od warunków odkształcania. Szybsza deformacja, prowadzona w niższej temperaturze, sprzyja powstawaniu dziur. Ponieważ lokalne trójosiowe rozciąganie jest niezbędnym warunkiem powstania kawitacji, to są one obserwowane tylko podczas rozciągania. Zazwyczaj kawitacje powstają już w warunkach odkształceń bliskich granicy plastyczności i mają wtedy nanometrowe wymiary. Większe, mikrometrowe dziury pojawiają się przy dużych odkształceniach, blisko końca deformacji.


Słowa kluczowe: kawitacje, odkształcenie plastyczne, poliolefiny, polimery częściowo krystaliczne

e-mail: apawlak@cbmm.lodz.pl

A. Pawlak (332.6 KB)
Odkształcenie plastyczne i zjawisko kawitacji w polimerach częściowo krystalicznych badanych metodami rentgenowskimi (j. ang.)