English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

M. Żenkiewicz, J. Gołębiewski, S. Lutomirski


Doświadczalna weryfikacja niektórych elementów metody van Ossa—Gooda


Polimery 1999, nr 3, 212


DOI:dx.doi.org/10.14314/polimery.1999.212


Streszczenie

Na tle metody Owensa—Wendta przedstawiono teoretyczne podstawy nowej metody van Ossa—Wooda pomiaru swobodnej energii powierzchniowej polimerów i wytworów tworzywowych. Wskazano na znaczenie teorii kwasów i zasad Lewisa, która obejmuje również wiązania wodorowe. Opisano podstawowe ciecze pomiarowe stosowane w metodzie van Ossa—Wooda i sposób określania składowych swobodnej energii powierzchniowej. Na przykładzie aktywowanej folii polipropylenowej przeprowadzono doświadczalną weryfikację hipotezy o równoważności stosowania różnych cieczy apolarnych (tu dijodometanu i α-bromonaftalenu) oraz możliwości korzystania z dwóch rożnych sposobów określania składowych (zasadowej i kwasowej) swobodnej energii powierzchniowej [wg równania (13) lub (14)]. Wyniki nie potwierdzają przedstawionej w publikacji [9] tezy o wspomnianej równoważności (tabela 3 i rys. 1). Ustalono też, że w przypadku aktywowanej folii PP zależności (13) i (14) prowadzą do niemal identycznych wartości swobodnej energii powierzchniowej.



Słowa kluczowe: swobodna energia powierzchniowa polimerów i tworzyw, metody oznaczania, weryfikacja doświadczalna, aktywowana folia polipropylenowa

Zainteresowanych dostępem do pełnej wersji artykułu prosimy o kontakt z redakcją polimery@ichp.pl