English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

G. Mitchener

Czy nanopianka poliizocyjanurowa może rzucić wyzwanie aerożelom? (j. ang.)

Polimery 2014, nr 4, 339


DOI: dx.doi.org/10.14314/polimery.2014.339

Streszczenie

W wyniku 40 lat intensywnych badań izolacyjnych pianek poliizocyjanurowych (PIR), służących poprawie ich pożądanych właściwości, stały się one bardzo popularnymi produktami. Cenionymi właściwościami pianek PIR, uzyskiwanych za pomocą tanich i efektywnych technologii produkcji, są: mała przewodność cieplna, dobra odporność ogniowa i mała gęstość. Wytwórcy dążą do dalszej poprawy ich oporności cieplnej przede wszystkim poprzez zmniejszanie średniej wielkości komórek. Jednak metoda ta ma swoje ograniczenia wynikające z efektu Knudsena, a także szkodliwego wpływu zmniejszania wielkości komórek na stabilność wymiarową i długoterminową oporność cieplną pianek. Inną metodą poprawy właściwości pianek PIR może być zmiana ich struktury z nanopianek zamknięto-komórkowych do otwarto-komórkowych, podobnych w swojej morfologii do krzemowych aerożeli i innych aerożeli polimerowych.


Słowa kluczowe: pianki poliizocyjanurowe, pianki polimerowe, pianki poliuretanowe, przewodność cieplna, wielkość komórek, nanopianki, pianki izolacyjne, aerożele polimerowe

e-mail: gm@polychemtech.com

G. Mitchener (202.9 KB)
Czy nanopianka poliizocyjanurowa może rzucić wyzwanie aerożelom? (j. ang.)