English version

Formularz logowania

zarejestruj się


Drukuj

B. Czupryński, G. Kłosowski, K. Kotarska, J. Sadowska

Badania nad wykorzystaniem wywaru ziemniaczanego do produkcji

sztywnej pianki poliuretanowo-poliizocyjanuranowej (wersja angielska)

Komunikat szybkiego druku

Polimery 2000, nr 6, 439


Streszczenie

Wywar ziemniaczany (94% H20 i 6% mas. suchej masy) dodawano jako napełniacz (5–30% mas. licząc na poliizocyjanuran i oligodiol) do kompozycji PUR-PIR (tabela 1). Uzyskano w ten sposób sześć próbek pianek różniących się zawartością wywaru; zmierzono ich gęstość pozorną, wytrzymałość na ściskanie, kruchość, wskaźnik tlenowy, pozostałość po spalaniu, stabilność wymiarów liniowych, zmiany objętości (48 h, temp. 120°C), temperaturę mięknienia (tabela 2) oraz zarejestrowano termogramy TGA (rys. 1). W razie zawartości 5–20% mas. wywaru wytrzymałość na ściskanie, temperatura mięknienia i pozostałość po spaleniu nie ulegały zmianie w porównaniu z wzorcową pianką bez dodatku wywaru, natomiast malały po dodaniu 25–30% wywaru. Widma IR potwierdziły obecność ugrupowań uretanowych i izocyjanuranowych. Optymalna zawartość wywaru wynosi 20% mas.
Słowa kluczowe: sztywne pianki poliuretanowo-poliizocyjanuranowe, właściwości pianek, utylizacja wywaru ziemniaczanego, napełniacz pianek PUR-PIR
B. Czupryński, G. Kłosowski, K. Kotarska, J. Sadowska (309.3 KB)
Badania nad wykorzystaniem wywaru ziemniaczanego do produkcji sztywnej pianki poliuretanowo-poliizocyjanuranowej — Komunikat szybkiego druku (wersja angielska)